27.08.2020

ინტერვიუ ხობელ, ახალგაზრდა მეზღვაურთან...


                  




   მიუხედავად იმისა, რომ ყველა პროფესია შრომას და სიყვარულს საჭიროებსმეზღვაურობა, განსაკუთრებულ სირთულეებთანაა დაკავშირებული.

    არა აქვს მნიშვნელობა, თქვენ კაპიტანი ხართ, მექანიკოსი თუ მოტორისტი, გემზე ყველა საქმე და გადაწყვეტილება ერთნაირად მნიშვნელოვანი და საპასუხისმგებლოა.

   მინდა გაგაცნოთ ხობელი ახალგაზრდა მეზღვაური, რომელიც თვეობით გემზეა. 29 წლის გიორგი ბუკია  ხობის მუნიციპალიტეტის ხეთის ადმინისტრაციულ ერთეულში დაიბადა, დაამთავრა პირველი მაისის საჯარო სკოლა. სწავლა ბათუმის ნავიგაციის სასწავლო უნივერსიტეტში  გემთწამყვანობის ფაკულტეტზე  განაგრძო. სწავლის დამთავრების შემდეგ მუშაობს გემზე, მოგზაურობს სხვადასხვა ქვეყნებში და მიწაზე უფრო ნაკლებ დროს ატარებს, ვიდრე ზღვაში.

 

-         მოგესალმებით გიორგი, რატომ აირჩიე მეზღვაურის პროფესია? რა მოგწონდა მასში?

    მოგესალმებით,  მომწონს მოგზაურობა მსოფლიოს მასშტაბით, სხვადასხვა ქვეყნების ღირშესანიშნაობების დათვალიერება, კულინარია, ტრადიცია.  მხიბლავდა უკიდეგანო ოკეანეში ცურვა,  ჩემი პროფესია კი მაძლევს ამის საშუალებას. სევე ფინანსური მდგომარეობის გაუმჯობესების გამო, მოგეხსენებათ, რომ ჩემი პროფესია მაღალანაზღაურებადია.



 -  გაიხსენე პირველი გასვლა ზღვაში, როგორი შეგრძნებაა, როგორ მიგიღო ზღვამ?

    პირველი  ზღვაში გასვლა გამიჭირდა, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც პორტიდან გამოვედით და რამოდენიმე დღე ხმელეთი არ გვინახავს. საოცარი შეგრძნებაა, თითქოს ფეხი გემზე ხელახლა ავიდგი.    თავიდან, რა თქმა უნდა, ძნელი იყო,  რადგან მენატრებოდა მშობლები, ძმა, მეგობრები და ახლობლები.

    საბედნიეროდ მალე შევეჩვიე, რადგან ეს პროფესია ჩემს სულში ზის და მომწონს. ( როგორც იცით, ფინანსური მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად მუშაობენ გემზე, მაგრამ ეგ პროფესია თუ არ მოგწონს და ვერ ჩასწვდები მის აზრს, მაშინ რთულია, რადგან ფსიქოლოგიურად ვერ გაძლებ ზღვაში. ამით განსხვავდება სამუშაო ზღვასა და ხმელეთს შორის.

 

  -  როგორია მეზღვაურის ყოველდღიურობა?

   ...როგორც ოჯახში ერთად ვხვდებით მზის ჩასვლა-ამოსვლას, თვეების განმავლობაში განაგრძობ ყოველდღიურ ცხოვრებას ეკიპაჟის წევრებთან ერთად, რთულია სხვა ურთიერთობა ჩამოყალიბდეს, გარდა მსგავსად ოჯახისა.

 

-          რა არის შენი მოტივაცია ზღვაში და ხმელეთზე?

    როგორც დასაწყისში აღვნიშნე, სიყვარული პროფესიის მიმართ, ფინანსური მდგომარეობის გაუმჯობესება და კვალიფიკაციის ამაღლება.

-          შენი პროფესიის დადებით და უარყოფით მხარეებზე რას გვეტყოდი? რა სირთულეებთან არის დაკავშირებული?

   დადებითი ის არის, რომ ეცნობი და უფასოდ მოგზაურობ უამრავ ქვეყანაში, (ნამყოფი ვარ 40-მდე ქვეყანაში და 60-მდე ქალაქში)  კარგი ანაზღაურება და უამრავ საინტერესო ადამიანთან შეხვედრა.

    ყველა პროფესიას ახლავს სირთულემით უმეტეს მეზღვაურობას, უარყოფითი მხარე ის აქვს, რომ ოჯახს, ახლობლებს, მოწყვეტილი ხარ თვეობით შტორმი, ნისლი, ჩაკეტილი სივრცე, გემის მწყობრიდან გამოსვლა შუა ზღვაში და . .

-          აქვს თუ არა მეზღვაურს შეცდომის დაშვების უფლება?

  მეზღვაურს არა აქვს შეცდომის დაშვების უფლება, ეს შეიძლება საბედისწერო აღმოჩნდეს. გემზე თითოეულ ეკიპაჟის წევრს ერთმანეთის იმედი აქვს.

-          როგორ და რამდენი ხნით გიწევს ზღვაში გასვლა?

   ზღვაში ყოფნა მინიმუმ 6 თვით მიწევსგემზე იმდენი საქმეა, ხანდახან თვე ისე მალე გადის,  ვერც ვიგებთ.

-          არ გიჭირს დიდი ხნით ზღვაში ყოფნა?

   უკვე არ მიჭირს, რადგან ზღვამ შეჩვევა იცის, შესაბამისად მეც შევეჩვიე... როცა ზღვაში ხარ, ემოციები გვერდით უნდა გადადო და ცივი გონებით უნდა იმოქმედო.

-         გაიხსენე საინტერესო ისტორია, რომელიც გემზე ცხოვრებისას გადაგხდა...

   საინტერესოს ვერ დავარქმევ, მაგრამ დაუვიწყარი რამ, რაც გემზე გადამხდა, გემი ჩაიძირა ჩემი გემზე ყოფნის დროს. ღმერთს მადლობა, ყველანი უვნებელი გადავრჩით

  -  რა გენატრება ყველაზე მეტად ზღვაში ყოფნისას?

  ოჯახის წევრები, ჩემი კუთხე (ხობი), სადაც დავიბადე და გავიზარდე... როცა ჩამოვდივარ,  ვცდილობ დიდი დრო ჩემს საყვარელ ადამიანებთან ერთად გავატარო და ამით მათი მონატრება ავინაზღაურო.

   - როგორია მშობლების დამოკიდებულება შენი პროფესიის მიმართ?

 - არც ისეთი სახარბიელოა მშობლებისთვის, რადგან ოჯახისგან შორს ხარ და იციან რომ, დიდ რისკს მოიცავს ჩემი პროფესია.

  -  რა როლი ითამაშა თქვენმა პროფესია მოქალაქეობრივ თვითშეგნებაზე?

  - რათქმაუნდა დიდი როლი ითამაშა ჩემმა პროფესიამ ჩემს მოქალაქეობრივ თვითშეგნებაზე, სხვა თვალით დამანახა ხმელეთის ცხოვრებასაზოგადოებისთვის სასარგებლო ელემენტის პოვნა ყველა პროფესიის წარმომადგენელში შეიძლება

   -  რა არის შენი მიზანი? ოცნება?

 -  მსურს გავხდე გემის კაპიტანი... )

 - რას ურჩევდით ახალგაზრდებს ვისაც სურს მეზღვაურის პროფესიას დაეუფლონ?

  -  სანამ საზღვაო პრაქტიკას დაეუფლებიან, კარგად შეისწავლონ თეორიული ნაწილი. ღმერთმა ყველა დაიფაროს უბედური შემთხვევისგან, მაგრამ ზღვაში ეს ყოველ წუთს მოსალოდნელია და მზად უნდა იყვნენ. ძირფესვიანი ცოდნით ადვილად შეძლებენ კრიტიკულ სიტუაციაში (გემის ჩაძირვა, აფეთქება, შეჯახება და . ), სწორი და სწრაფი გადაწყვეტილების მიღებას, რადგან გადაარჩინონ პირველ რიგში ეკიპაჟის წევრები და შემდეგ შეძლებისდაგვარად გემიც.

   - ვიცი რომ ხობზე და ხობელებზე ძალიან ხარ შეყვარებული, რას ეტყოდი მკითხველს?

   - ხობი და ხობელები ძალიან მიყვარს, ვუსურვებ ყველას  ჯანმრთელობას და დასახული მიზნების ასრულებას... საქართველოს ვუსურვებ სიმშვიდეს, მინდა, ხალხმა ამოისუნთქოს, შინაგანი სიმშვიდე მოგვეპოვებინოს და  ყოველმა ჩვენგანმა გაითავისოს, რომ ცხოვრებაში მთავარი სიყვარულია და ერთგულებაა.

    ...მართალია ადვილი არაა, მაგრამ არაფერია შეუძლებელი. მთავარია მონდომება და შრომა დასახული მიზნის მისაღწევად...  










25.06.2020

,,მოუსვენარ მუზასთან ძალიან ვმეგობრობ’’...

          

    ამ სტატიაში მინდა ვისაუბრო, ხობის მუნიციპალიტეტის ხეთის ადმინისტრაციულ ერთეულში მცხოვრებ ლევან ჭითანავაზე (ლევან ხეთელი), რომლის ლექსებსაც ინტერნეტში წავაწყდი და მოვისმინე.   მისი ლექსების უმეტესობა მეგრულ ენაზეა  და  ძირითადად  სამშობლოს, სამეგრელოს, სარწმუნოებას და ტრადიციებს ეძღვნება. ათასობით ნახვა, ბევრი გაზიარება და კომენტარი აქვს  მის მიერ შესრულებულ ლექსებს. როგორც გავიგე ის ასამდე ლექსის ავტორია. მომინდა ამ ახალგაზრდა პოეტისთვის ცოტა რამ მეკითხა და თქვენთვისაც გამეზიარებია.   ლევანი ამჟამად ხეთის ბიბლიოთეკის თანამშრომელია, ძალიან არის შეყვარებული  სამეგრელოზე და  მშობლიურ ხეთაზე

 

 

-         გაგვეცანით  ლევან...

    ლევან ჭითანავა (ლევან ხეთელი) დავიბადე 1986 წლის 19 აგვისტოს ქალაქ ხობში, ვცხოვრობ ხობის მუნიციპალიტეტის ხეთის ადმინისტრაციულ ერთეულში, აქვე დავამთავრე ხეთის პირველი საჯარო სკოლა. მყავს მეუღლე - ლიკა ჯობავა და ორი შვილი მართა და გოგა ჭითანავები.  მშობლები:  მამა  - ტარიელ ჭითანავა და  დედა -  ნანა ბუკია-ჭითანავა.

    ...ხოლო ჩემთვის ძალიან მძიმე და მტკივნეულ თემას თუ შევეხებით მყავდა ძმა გოგა ჭითანავა,  2008 წლის აგვისტომს ომის გმირი ბიჭიი... 21 წლისამ ყველაზე ძვირფასი რამ, სიცოცხლე  დათმო  სამშობლოსთვის. ის ჩემი სტიმული, ჩემი სიძლიერე  და  ჩემი სიამაყეა.

 

-        როდის დაიწყეთ ლექსების წერა?

     ბავშვობაში. ჩემი პირველი ლექსები ბავშვური და გაუმართავი იყო მაგრამ გულწრფელი, შემდეგ ნელ–ნელა დაიხვეწა. სკოლის პერიოდიდან მოყოლებული დღემდე მაქვს ასეთი გრძნობა,  უცებ ავიკვიატებ ერთ ფრაზას და მერე ამ ფრაზას მოყვება თავისით გაგრძელება, რაც  საერთო ჯამში ლექსად იქცევა
    ძალიან მსიამოვნებს ლექსის წერის პროცესი,  მოუსვენარ მუზასთან ძალიან ვმეგობრობ.
 

-       რამ გიბიძგათ პოეზიისკენ ასე ახალგაზრდა ასაკში?

     პოეზიასთან ჩემი აზრით ასაკი არაფერ შუაშიაა, უბრალოდ სათქმელს ლექსად ვამბობ. გამომდის თუ არა ამას ხალხი აფასებს.
ბავშობიდან ვწერ და ასაკს არანაირი დისკომფორტი არ შეუქმნია ჩემთვის.

 

 

-          რაზე ან ვისზე დაწერეთ პირველი ლექსი?

   რათქმაუნდა სიყვარულზე,  როგორც ხდება ხოლმე,
თუმცა მალევე შევიცვალე აზრი,
რადგან სხვა თემაზე წერა უფრო კარგად და დახვეწილად ,,გამოიყურებოდა’’.

 

-       ლექსის წერის მოტივაციას რა გაძლევთ?

 

    ლექსის წერას მოტივაცია არ ჭირდება უბრალოდ ცოტას უნდა  ,,აფრენდე’’  (იცინის)

 

-        რატომ აირჩიე ფსევდონიმად    ,,ხეთელი"?

    ფსევდონიმად ,,ხეთელი’’ იმიტო ავირჩიე, რომ სულით ხორცამდე ხეთელი ვარ,
ვამაყობ ჩემი სოფლით,
აქ დავიბადე,  აქ გავიზარდე და აქ დავსრულდები.

    ზოგადად ვცდილობ, რომ ყველა ლექსში, ჩემს ოდაბადეს მოვეფერო. რაც ხეთას ეხება ყველაფერი ძვირფასია ჩემთვის. ვცდილობ გადმოგცეთ, თუ რა ბედნიერებაა ყოველი დილა და ყოველი საღამო იქ, სადაც დაიბადე და გაიზარდე.

 

-     თქვენი აზრით რომელია თქვენი საუკეთესო ლექსი და რით გამოარჩევდით მას სხვა ლექსებისგან?

  ხეთარობას მუ უჯგუ
  მუ უჯგუ თაქი რინას,
  ჟიშე გვალა მუნმორენ დო
  გუთმომთანდუ ირდღას.

     ეს ლექსია ჩემთვის ყველაზე საუკეთესო, რადგან
ისევ და ისევ, ჩემს ოდაბადეს ეხება და მთელი ჩემი არსებით და მოწიწებით დავწერე... ამიტომ გამორჩეულად მიყვარს.

 

-          მოგვიყევით ერთი საინტერესო შემთხვევა თქვენი ცხოვრებიდან...

     ზოგადად, არ მიყვარს ჩემს თავზე საუბარი ესე საჯაროდ, თუმცა ჩემი გადმოსახედიდან თავიდან ბოლომდე საინტერესოაა ჩემი ცხოვრება, თავისი თავგადასავლებით. ირონიაც მიგრძვნია დადებითიი ემოციაც, მაგრამ მე მაინც ვაგრძელებ ლექსის წერას.


    სამეგრელო და მეგრელობა ჩემი სიამაყეა და შესაბამისად მეგრულად ვწერ. სიგარეტის კოლოფზე და ასანთის კოლოფზე უფრო მეტი ლექსი მაქვს დაწერილი ვიდრე სუფთა რცელზე, რადგან სადაც დამეწევა მუზა იქ ,,ვჯღაბნი’’. (იცინის)

 

-      თქვენი აზრით როგორია კარგი პოეტი?

     სიკარგეშიი რა არი ნაგულისხმევი... გემოვნებაზეა  სიკარგე...  შეიძლება პოეტმა,  ურითმო ლექსი, ისე კარგად წაიკითხოს, ასიამოვნოს მსმენელი. ჩემი აზრით ლექსი, მარტო რითმი და შინაარსი არ არის,  მას სიღმისეულად უნდა ჩაწვდე. იგივე უნდა განიცადო,რასაც  ამა თუ იმ ლექსის წერის დროს,  განიცდიდა პოეტი.
ჩემზე პოეტი ხმამაღალი ნათქვამია. მე ჩემთავს არ ვთვლი პოეტად, რადგან ,,იქამდე ჯერ კიდევ შორია.

 

-      ფიქრობთ თუ არა თქვენი ლექსების კრებულის გამოცემაზე?

    რათქმაუნდა. მსურს ჩემი ლექსების კრებული გამოვცე,  თუმცა ჯერჯერობით ამის საშალება არ მაქვს. იმედია გამოჩნდება ადამიანი, ვისაც ამ კარგ საქმეში დახმარების სურვილი გაუჩნდება.

 

-       დაახასიათეთ თქვენი თავი

      საკუთარ თავზე საუბარი მიჭირს, ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ,  ღვთის მოშიში. ოჯახის  და ქვეყნის სიყვარულთან ერთად, უძლიერესი მეგობრობა შემიძლია.

 

     -   ჰობი და ცხოვრების დევიზი...

    ჰობად, სპორტიდან წასვლის შემდეგ მექცა, თორე ფეხბურთით ვცხოვრობდი. დღესაც ვთამაშობ, მოყვარულის დონეზე ვღებულობ მონაწილეობას ამა თუ იმ ტურნირზე.

   დევიზს რაც შეეხება  ჩემი დევიზია ,,იფრელ ჯგირო იი  (ყველაფერი კარგად იქნება).

 

-      როგორი დამოკიდებულება გაქვთ კრიტიკასთან?

       ჯანსაღი კრიტიკა მისაღებია. დროდადრო ყველას გვჭირდება ჯანსაღი კრიტიკა ანუ რჩევები, რომლებიც გვეხმარება, პიროვნულადაც გავუმჯობესდეთ და პროფესიულადაც. მთავარია  -  არ უნდა შეჩერდე. 

 

     -  რას იტყვით თანამედროვე პოეტებზე?

     თანამედროვე პოეტებზე საუბარი არ მომწყინდება, რადგან უნიჭიერესი თააობაა. ძველი თაობა კარგია, უნდა გვახსოვდეს,  მაგრამ ახალიც დასაფასებელია  შოთა წურწუმია, თემურ ელიავა და ჩემთვის უსაყვარლესი ნიკო გომელაური.  თუმცა, შოთა წურწუმია  ჩემთან უფრო ახლოსაა, მისი საოცარი მეგრული ლექსებით.

 

   -  როდის ხართ ხოლმე ბედნიერი და რა არის საჭირო ამ გრძნობისთვის?

     სულის სიმშვიდეა, როცა ლექსის წერას დაიწყებ და მას დასასრულისკენ  მიიყვან.  ხოლო ზოგადად ბედნიერება ის არი რაც გახარებს და გაძლიერებს. მყარი და ძლიერი ოჯახიმართა და გოგა ჩემი შვილები,  ყველაზე დიდი ჯილდოა, რაც ამ ქვეყნად მიმიღია. ამ ყველაფრისთვის მადლობა უფალს.
 

     P.S   გისურვებთ  წარმატებებს... 

              

 







 

                      

                                


          ლევანის ვიდეო ლინკები:
  
https://www.facebook.com/levani.chitanava.1/videos/vb.100003769624794/962857357183243/?type=3

   https://www.facebook.com/levani.chitanava.1/videos/vb.100003769624794/826923977443249/?type=3
     https://www.facebook.com/levani.chitanava.1/videos/vb.100003769624794/841215136014133/?type=3

    https://www.facebook.com/levani.chitanava.1/videos/vb.100003769624794/958635990938713/?type=3